หากลบช่วงเวลาของครอบครัวไป
อาทิตย์นี้
เป็นอาทิตย์แรก
เป็นครั้งแรก
ที่ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองได้ใช้เวลาได้มีความหมายมาก
กับการไปเยือนบ้านโฮมฮัก ยโสธรในครั้งนี้
ข้าพเจ้าอาจไม่ได้มีความลึกซึ้งเหมือนใครๆหลายคน
ข้าพเจ้าอาจยังห่างไกลความเป็นอาสา
หากแต่ข้าพเจ้าคือสมัคร หัดเดิน และก้าวขาเข้าสู่การมีชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่ง
ดังโครงการนี้ "วันอาทิตย์มีความหมาย" ที่ข้าพเจ้าได้ตั้งให้ตัวเอง และเตือนตัวเอง ถึงการมีชีวิต
แรกสุดไม่ได้รวมถึงการทำอะไรๆเพื่อสังคม
แต่หมายถึงการเข้าวัด ซึ่งสิ่งที่ทำนั้น มันก็เพื่อตัวของข้าพเจ้าเอง
ข้าพเจ้าเองคิดแค่ว่า การเข้าวัดทำบุญ แค่นั้นก็มีความหมายมากมายแล้ว
หากแต่วันนี้ ข้าพเจ้ากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นอีกแล้ว
ข้าพเจ้าทำอะไรๆเพื่อตัวเองมาเยอะแล้ว
ทั้งการมีชีวิตที่เรียบง่าย
การพานพบอุปสรรคและผ่านไป ทั้งด้วยตัวเองและคนรอบข้างให้การช่วยเหลือ
ความสุข ที่หามาให้ตัวเอง ไม่ว่าจะความสบาย ความพร้อม ความต้องการ
ข้าพเจ้าหามาให้ตัวเองก็ถือว่าเยอะแล้ว
ไอ่บรรยาสิ่งที่จะนำมาสนองกับความต้องการ ตัณหาของตัวเอง
ไม่เคยมีคำว่า "พอ"
ได้คืบ ก็จะเอาศอกเสมอๆ
บรรลุความต้องการหนึ่งอย่าง ก็จะยังคงสรรหาอย่างใหม่เข้ามาทดแทน
ข้าพเจ้าใช่ว่าจะตัดทิ้งความต้องการของตัวเองออกไป
หากแต่อาจจะต้องลด ความสำคัญ ของมันลงไปบ้าง
หากยังหายใจ สิ่งเหล่านี้หาเมือ่ไหร่ก็ได้
นั่นล่ะ ข้าพเจ้าให้ตัวเองมาเยอะแล้ว ถามว่าพอไหม? ก็ยังหรอก จนกว่าจะบรรลุ
แล้ววันหนึ่ง ไม่รู้ว่าด้วยอะไร หรือใคร
ข้าพเจ้าก็ได้สมัครค่ายอาสาอุ่นไอ ใจร้อยใจนี้ไป
ข้าพเจ้าสมัคร แบบไม่ได้คิดถึงว่าจะไปทำอะไรบ้าง
หากแต่กรอกใบสมัครไป แบบว่า "คงไม่ติดหรอก"
แต่แล้ว ก็ติด
พอติดก็มีคิดว่าจะไปหรือไม่ไปอีก
แต่ด้วยความเป็นค่ายอาสาที่ไปมอบความรักให้เด็กที่บ้านโฮมฮัก
เป็นค่ายที่ได้ไปด้วยการเลือกแล้วของคณะทำงาน (หรืออาจจะสุ่ม)
ข้าพเจ้าก็ไม่กล้าที่จะ ไม่ตอบรับการเข้าร่วม
ข้าพเจ้าคิดอยู่หลายวัน จัดสรรเรื่องเงินเรื่องงาน
จนแล้วแค่อึดใจ ที่ข้าพเจ้ารู้สึกถึงความรักจากใครคนหนึ่ง
ข้าพเจ้าก็ตัดสินใจว่า "ฉันจะไป"
แล้วก็รีบคอนเฟิร์มการเข้าร่วม ก่อนที่จะเกิดการโลเลอีกครั้ง
ข้าพเจ้าไม่ได้คิดอะไรที่ลึกซึ้งไปมากกว่า ทำชีวิตตัวเองให้มีความหมาย
แล้ววันเดินทางก็มาถึง
ข้าพเจ้าเลิกงาน 5 โมงเย็น ซึ่งอาบน้ำก่อนแล้วที่ออฟฟิตเมื่อ4ครึ่งจึงออกเดินทางเข้ากทม.ได้เร็วกว่าที่คิดไว้ นั่นคือ เพียงแค่ 1 ชั่วโมงของการเดินทาง ข้าพเจ้าก็ถึงจุดหมาย
ปตท. สนามเป้า นั่นคือจุดรวมพล
พาหนะสำหรับเดินทางคือ รถบัสพัดลม
ผิดคาด แต่ก็ ไม่เกินกว่าที่จะเป็นไปไม่ได้
และก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมาย เพราะเมื่อก่อนเราก็นั่งรถพัดลม
การเดินทางยาวนาน 9 ชั่วโมง
ความเมื่อยล้าจากการเดินทาง
ความอ่อนล้าจากการไม่ได้นอน(นอนหลับเลยสิ ชั๊กกะตุ๊กๆ)
แต่ก็นั่นล่ะ มันก็ยังไม่ได้เป็นอุปสรรคมากมาย ในการทำกิจกรรม
ซึ่งนั่นคือจุดประสงค์ของการออกค่ายในครั้งนี้
คือรู้อยู่แล้วว่าต้องเหนื่อย แต่ก็มา
ข้าพเจ้าไม่เล่ารายละเอียดถึงสิ่งต่างๆ กิจกรรมต่างๆที่อยู่ในค่าย
หากแต่สรุปย่อๆได้ว่า
เด็กที่นั่น ทุกคนดูแข็งแรง และปกติดี
ข้าพเจ้าเล่นกับเด็ก กอดเขา หยอกเขา
ข้าพเจ้าอยู่ปะปนกับเขา
จนลืมไปสนิทว่า เขามีปัญหาด้านสุขภาพเช่นไร
เพราะสิ่งที่ข้าพเจ้ารู้สึกคือ
พวกเขาคือเด็กปกติ
ข้าพเจ้าไปมอบความรักให้เขา
หากแต่ ข้าพเจ้าเองก็ได้ความอบอุ่นกลับมา
การช่วยเหลือใครสักคน
การทำอะไรๆเพื่อใครสักคน
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่เรารัก
ไม่จำเป็นต้องเป็นคนในครอบครัว
(เพราะคนเหล่านั้นเราทำให้อยู่แล้ว)
การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์
"มันปิติแท้น่อ"
ข้าพเจ้าเหนื่อยจากการเดินทาง
ข้าพเจ้าล้าจากการไม่ได้นอน
แต่กลับรู้สึก อุ่นๆในหัวใจ
ขอบคุณที่มอบความอบอุ่นให้กัน
ฮักนะ บ้านโฮมฮัก
ข้าพเจ้าเดินผ่านก้าวแรกมาแล้ว
และจะมีก้าวต่อๆไป
เพื่อใครหลายๆคน
